...właściwie to sama nie wiem czego.
Ale ładny wieczór (?) jest. Ciemno, ciepło (w domu) i zimno (na zewnątrz) jednocześnie; radio gra, światła miasta... e... świecą. Telefon milczy, ale to akurat nie wiem, czy dobrze. Pies mi zionie, bo mu za ciepło w moim pokoju (mógłby się wynieść, jak leży na dywaniku nic dziwnego, że mu gorąco. Zagłusza radio, bestia jedna). Na drukarce stoi taka śliczna kartka z pięcioma choinkami, czytam sobie, żeby się duchowo uśmiechnąć.
Bo to taka wiara w ludzi jest.
Trochę, jak Van pisała ostatnio o "Zmierzchu", o tym, jak po przeczytaniu świat na jakiś czas staje się piękny. Ostatnio dla mnie zrobił się piękny (tym razem sam z siebie, choć nie po lekturze i może nie aż tak piękny), choć mam kupę złych przeczuć i trochę strachu, ale... ale. (Metoda udawania, że nic się złego nie dzieje.)
I wszystko jest takie dziwne, poplątane, ale w sumie bardzo ładne.
Chciałabym z niektórymi osobami spędzić więcej czasu razem. Bardzo mi ich brak.
Nostalgia mnie ogarnęła.
Mogłabym komuś pomruczeć, drapana za uchem. I przytulić się.
...bardzo nostalgicznie.
